Prej disa vitesh, Bashkimi Evropian është përballur me polemika të forta mbi transparencën. Fillimisht erdhi çështja e njohur si “Pfizergate”, e lidhur me komunikimet mes Presidentes së Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, dhe drejtuesit të Pfizer gjatë negociatave për vaksinat kundër COVID-19.
Së fundmi, një tjetër debat është hapur rreth komunikimeve private mes Presidentes së Komisionit Evropian Ursula von der Leyen, Presidentit të Ukrainës Volodymyr Zelensky, Kryeministres së Italisë Giorgia Meloni, Presidentit të Francës Emmanuel Macron, Kancelarit gjerman Friedrich Merz dhe Kryeministrit britanik Keir Starmer. Edhe kjo çështje ka ngritur pikëpyetje mbi transparencën në nivelet më të larta të Bashkimit Evropian.
Ndërkohë, në Shqipëri, prej 25 ditësh mijëra qytetarë protestojnë çdo ditë, duke kërkuar dorëheqjen e Kryeministrit, largimin e qeverisë aktuale dhe rikthimin e standardeve demokratike.
Për 25 ditë me radhë, Presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, nuk ka bërë asnjë deklaratë publike për këto protesta. Asnjë fjalë. Asnjë reagim. Asnjë mesazh për qytetarët shqiptarë që kërkojnë ndryshim. Kjo heshtje flet më shumë se shumë deklarata.
Atëherë lind një pyetje që nuk mund të shmanget:
Si mund të kërkohet nga shqiptarët të besojnë se Evropa do t’i zgjidhë problemet e Shqipërisë, kur edhe vetë institucionet më të larta evropiane përballen me polemika mbi transparencën dhe heshtin përballë protestave të një populli që kërkon ndryshim?
Shqiptarët kanë pritur që zëri i tyre të dëgjohet. Kanë besuar se dikush nga jashtë do të ushtrojë presion për demokracinë, drejtësinë dhe shtetin e së drejtës. Por pas 25 ditësh protestash, përgjigjja që kanë marrë ka qenë vetëm heshtje.
Ndoshta ka ardhur koha të kuptojmë një të vërtetë të thjeshtë:
Asnjë popull nuk është bërë i lirë duke pritur të tjerët. Asnjë komb nuk e ka fituar dinjitetin duke pritur që dikush nga jashtë t’i zgjidhë hallet.
Shqiptarët i kanë treguar Evropës dhe gjithë botës se dinë të protestojnë ne menyre demokratike dhe me këmbëngulje dhe durim. Por pas 25 ditësh heshtjeje nga Presidentja e Komisionit Evropian, shumë qytetarë kanë filluar të pyesin veten: A po merret ky durim si shenjë dobësie? Nga te dy palet: Si nga Presidentja e Komisionit Evropian, dhe nga kryeministri i Shqiperise.
Nëse është kështu, atëherë është koha që populli shqiptar të ndryshojë qasje. Jo duke pritur që dikush tjetër të flasë në emrin e tij, por duke e bërë zërin e tij aq të fortë, aq të bashkuar dhe aq të vendosur, sa askush të mos mund ta shpërfillë më.
Asnjë qeveri nuk duhet të mendojë se durimi i një populli është i pafund. Kur qytetarët kërkojnë llogari, kërkojnë demokraci dhe kërkojnë drejtësi, ai zë nuk mund të injorohet përgjithmonë.
Koha e pritjes po mbaron. Ka ardhur koha që populli shqiptar të tregojë se kush komandon në Shqipëri. Shqipëria nuk do të ndryshojë nga heshtja e Brukselit, as nga heshtja e qeverisë. Shqipëria do të ndryshojë vetëm kur shqiptarët të vendosin se zëri i tyre është ligj. Historia nuk ndryshohet nga ata që presin. Historia shkruhet nga ata që veprojnë.