nga Gjergj Yllneshaj
A DUHET TË HESHTIM KUR NA GODASIN, KUR NA VARFËROJNË DHE KUR RREZIKOHET TË SHITET TOKA E TË PARËVE TANË?
Për tridhjetë e pesë vjet, shqiptarët kanë parë qeveri që vijnë e ikin, premtime që përsëriten dhe qytetarë që vazhdojnë të luftojnë për një jetë me dinjitet. Për katërmbëdhjetë vjet, Edi Rama dhe qeveria e tij kanë pasur përgjegjësinë të tregojnë se çfarë Shqipërie duan të ndërtojnë.
Dhe sot, kur studentët dalin në rrugë për të kërkuar të drejtat e tyre, përgjigjja që shohim në pamjet e protestave është përplasja me policinë, gaz lotsjellës, ujë me presion dhe skena që kërkojnë hetim e përgjegjësi.
Në mes të këtyre pamjeve është edhe Klevi Metaj, i cili është bërë simbol i guximit për shumë shqiptarë. Përballë policëve të pajisur me mjete mbrojtëse, ai shfaqet me duar të zhveshura. Pamja e tij ngre një pyetje të fortë: a mund të mbrohet rendi duke përdorur forcë të tepruar kundër të rinjve që kërkojnë të drejtat e tyre? Guximi i tij kujton se rinia shqiptare nuk dëshiron të jetojë me frikë, por me dinjitet dhe shpresë për të ardhmen.
Po kush i mbron fëmijët tanë kur ata që duhet t’i mbrojnë i godasin?
Na thonë të mos hedhim gurë. Mirë! Por edhe pushteti duhet të kuptojë se uniforma nuk është leje për të goditur pa kufi. Nëse një qytetar sulmohet, ai ka të drejtë të mbrojë veten brenda kufijve të ligjit. Nuk mund t’i kërkosh një njeriu të pranojë çdo dhunë pa reaguar, sikur të mos kishte dinjitet, instinkt dhe të drejtë për t’u mbrojtur.
Por padrejtësia nuk mbaron te shkopi i policit.
Kur qytetari ndien se po i merret mundësia për të jetuar në vendin e vet, kur të rinjtë detyrohen të mendojnë për emigracionin, kur pasuria publike dhe toka shqiptare bëhen objekt vendimesh që njerëzit i konsiderojnë të padrejta, lind një pyetje shumë më e madhe:
A duhet një popull të heshtë ndërsa mendon se po humbet të ardhmen dhe trashëgiminë e vet?
Toka e Shqipërisë nuk është një send pa histori. Ajo është trashëgimi, kujtesë dhe përgjegjësi ndaj brezave që vijnë. Çdo vendim për të duhet të jetë transparent, ligjor dhe në interes publik. Nëse ka abuzime, korrupsion apo vendime që dëmtojnë qytetarët, ato duhet të hetohen dhe përgjegjësit duhet të japin llogari.
Nuk po kërkojmë të shkatërrojmë Shqipërinë. Po kërkojmë të mos lejojmë që Shqipëria të humbasë besimin te drejtësia, institucionet dhe e ardhmja e saj.
Nuk është tradhti të ngresh zërin kundër pushtetit. Është e drejtë të kërkosh llogari nga ata që qeverisin në emrin tënd.
Shqiptarët nuk duhet të presin që dikush tjetër t’ua mbrojë të ardhmen. Duhet të organizohen, të flasin, të protestojnë, të dokumentojnë abuzimet, të kërkojnë hetime të pavarura dhe të përdorin çdo mjet demokratik e ligjor për ta bërë pushtetin përgjegjës.
Sepse kur një qeveri harron se pushteti buron nga qytetarët, qytetarët kanë të drejtë t’i kujtojnë se asnjë mandat nuk është pronësi mbi popullin.
SHQIPËRIA NUK ËSHTË PRONË E QEVERISË! TË RINJTË NUK JANË ARMIQ! TOKA, DINJITETI DHE E ARDHMJA E SHQIPTARËVE MERITOJNË MBROJTJE!
Dhe pyetja që duhet të dëgjohet në çdo shesh është kjo:
SA MË GJATË DO TË KËRKOJMË NGA POPULLI TË DUROJË, PA KËRKUAR LLOGARI NGA PUSHTETI?